Frå Utgåve 2-20
Skrive av Tharaniga Rajah. Foto: Oda Berby

Eg trekker pusten. Eit dødsdikt.

Mot vindauget kraar kråkene

svartstill fjord

eg trekker pusten

i høge graner på hi sida sit fuglane

skrattar

 

Skrattar mot ambulansen køyrande på smal asfalt

under tunge dekk småstein grusa

natta ein varg, enorm, eit berg

eg står utanfor porten med full Fjellräven-sekk

lungene tomme

sjukdommen hissig

tvers over skjer gatelyset gjennom gul bil, ralling

eg trekker pusten

 

I raud uniform ropar han: stå stilt

det blonde håret lyser opp mørkeret

eg trekker pusten

han trekker inn i ambulansen

kjem ut med blankt visir, gul rustning

legg eit munnbind og ovstore hanskar i hekken

– Ta dei på og legg vottane i sekken

til og med i fullt smittevernsutstyr er det noko med han

tryggleiken han fører seg med

 

– Munnbindet er så stort

seier eg medan me køyrer

knapt ser eg over

å observera så viktig for oss forfattarar

og eg har aldri vore i ein ambulanse før

ikkje sett blå skai over seta

millenniums-knottane

digitalklokka festa mot førarhuset spring med raude tal

eg trekker pusten

 

Eg er roleg

så roleg

ein symjar

i panikk druknar ein

 

Vakthavande lege vil senda meg heim utan undersøking

eg er for roleg

etter år med meditasjon, yoga og tverrfløytespeling

frykt for kjensler

for veikskap

for roleg

eg trekker pusten

slepper maska og tryglar etter oksygen

 

Medan me ventar på undersøkingsrom 2 rettar paramedicen munnbindet mitt og klyp meg over nasen. Det er mogleg å forma munnbindet på denne måten, men eg har festa det opp ned. No tek eg imot alle kjærteikn.

 

Blikket aldri avskrudd

ein respirator i eit desinfisert, mintgrønt rom

er dette mine siste ord

fryktar eg

seint diktar eg

nøye skriv eg

ferdig blir eg ikkje

eg trekker pusten

 

Legevakta sender meg heim med ein inhalator mot astma

eg trekker pusten

setningane mine framleis fullstendige

eg får berre ikkje anda

som ein gamling går eg

10 000 fots trykk i brystet

 

Sittande søv eg med alarm kvar 90. minutt

sender melding til systrene at eg lever

sender melding til legefetteren i London

eg lever

i nattetimane syng Signe Marie Rustad at ho vil døy med bootsa på

naken i senga knuar eg fyllepennen

korleis halda rytmen om anden ikkje held?

eg trekker pusten

 

Er leppene mine blå no?

 

Eg trekker pusten

for 477 525* døde

legane i Wuhan som brukar bleie for å spara tid til sjuke

eg trekker pusten

for Iran og Italia

flyktningane i Moria

eg trekker pusten

for kollapsane på gatene

sjukepleiarane risikerer liva mot mikrobane

orda mine er inga trøyst

eg skriv om nød og død

kråkene skrattar

 

Svart er viruset

svart er døden

svarte er kråkevengene

eg venta døden skulle gje ei ny sanning

dikt av aksept og erkjenning

men eg grin, eg grin og er fuckings redd

 

Grønfiolette glitrar fjørene i sola

eg trekker pusten

 

eg trekker pusten

 

 

*oppjuster